انتقام وحدتبخش؛ واکنش عاطفی یا الزام هویتی؟
آیا گذشت از خون «رهبر شهید»، میتواند زمینهساز صلح باشد؟ یا خونخواهی، یک ضرورت اجتنابناپذیر برای بقای کیان جامعه است؟
بعد از پیام تاریخی آیتالله سیدمجتبی حسینی خامنهای، پرسشهای بنیادینی در فضای فکری کشور شکل گرفته است. در تازهترین پروندهی ویژه «اندیشه رضوان» به سراغ واکاوی این مفهوم رفتهایم: انتقام وحدتبخش.
🔻 چرا این موضوع یک «دوگانه» نیست؟
در این پرونده با صاحبنظران به بحث نشستهایم که:
۱. تفاوت ماهوی انتقام و قصاص چیست؟
۲. آیا خونخواهی، صرفاً یک کنش نظامی است یا مقولهای مستقل و تمدنی؟
🔹 نگاه متمایز این پرونده:
آنچه این بحث را از تحلیلهای معمول جدا میکند، رویکرد «ادبی–هویتی» و ریشهیابی مفهوم «کین خواهی» در شاهنامهی فردوسی است؛ مفهومی که به شکلی عجیب با سنت ثاراللهی شیعی با محوریت قیام عاشورا و خونخواهی امام حسین(ع) گره خورده است.
🎙 در این پرونده تحلیلهایی را میخوانید و میشنوید از:
▫️ دکتر جواد ایروانی
▫️ دکتر علی جلائیان
▫️ دکتر فرزاد قائمی
▫️ دکتر سیدحسین شهرستانی
▫️علی انصاری بایگی
▫️و…
💬 گفتگوهایی درباره این پرسش:
آیا انتقام خون رهبر شهید، واکنشی عاطفی است یا ریشه در عمیقترین لایههای سنت دینی، تاریخی و ادبی این سرزمین دارد؟
📍#تأملات_راهبردی | #فقه_سیاسی | #تحلیل_تاریخی | #عدالت_خواهی | #خونخواهی
🌱 اندیشه رضوان | برای اندیشیدن گرد هم آمدهایم…
